Bordeaux–Compostella: Dag 8: Bilbao - Espinosa de los Monteros

Na een redelijke nachtrust vertrok ik om 7 uur met de stille trom uit de kamer om mij beneden klaar te maken voor een nieuw avontuur.

Al vlug vond ik een bakkerij waar ik mijn desayuno kon nemen. Daarna sprong ik de fiets op om zo vlug mogelijk de stad uit te zijn.

Maar Bilbao verlaten, is onmogelijk zonder klimmen. Soms kan je de steile straten vergelijken met ware cols. Uiteindelijk kwam ik, na hard zwoegen, boven. Ik bewonderde de stad nog eens en daarna begon ik aan de afdaling. Volgens mijn roadbook reed ik dan een tijd langs een rivier.

Zoals bijna altijd, volgde ik mijn gps. Dus reed ik een klein asfaltbaantje naar beneden. Maar het asfalt werd hoe langer hoe slechter. Op een bepaald ogenblik werd het asfalt steenslag met twee sporen. Even later was er maar één spoor meer, tot ik plots voor een gesloten poort stond. Van terugkeren was geen sprake. Toen ik wat beter keek, zag ik dat de poort gesloten was met een touw. Dat probleem was dus snel opgelost en zo kon ik verder afdalen.
Plots barricadeerde een slagboom de 'weg'. Mijn fiets moest ik daar een tiental meter op een steile helling omhoog sleuren: tweede hindernis overwonnen!
Maar toen ik bijna beneden was, kwam ik aan een tweede hek, deze keer met een slot. Ernaast stond een ingevallen gebouwtje waar ik net langs kon. Maar plots hoorde ik geblaf en de stem van een man.

Zo kwam ik terecht op een asfaltweggetje dat me naar een riviertje leidde. Het weggetje veranderen in een aangename, licht golvende baan, waarlangs tientallen wielertoeristen mij voorbijstaken en me een "buen camino" toewensten.

Mijn eerste stop was na 20 kilometer en toen ik mijn fiets parkeerde, hoorde ik een eigenaardig geluid. Ik deed het nog eens opnieuw en toen zag ik de oorzaak: mijn achterwiel kwam los. Dat had ik te danken aan al dat gesleur tijdens de afdaling.

Het parcours werd meer en meer heuvelachtig met rondom mooie bergketens. Na de middagpauze moest ik nog ongeveer 25 kilometer fietsen, maar wat ik nog niet wist, is dat het allemaal klimkilometers zouden worden.

Na enkele kilometers klimmen, zag ik in de verte iemand te voet met zijn fiets en bagage sukkelen. Hij had geen pech, maar was totaal op. Even verderop, op een vlak stukje, stonden zijn twee vrienden hem op te wachten.
Even verder hield ik halt om even uit te blazen, een stukje fruit te eten en mijn bidon bij te vullen.

Na dit alles moest ik in de achtervolging. Na enkele minuten zat de zwakste reeds op een steen en de tweede kreeg ik vlug te pakken. Daar het een uitzichtloze klim was, bleef ik rustig mijn tempo rijden en de laatste moest er na een tijd ook aan geloven. Eerlijk gezegd, het deed mij iets en onmiddellijk gingen mijn gedachten naar mijn Italiaanse vriend en zijn twee kompanen.

Nadat ik de top had bereikt, verwachtte ik een mooie afdaling van 11 kilometer tot het eindpunt. Helaas, het bleef op en neer gaan.

Om 15 uur kwam ik in Espinosa de los Monteros aan. Een gentleman reed mij voor naar de jeugdherberg, maar helaas: alles completo.

Een charmante jongedame belde rond om een slaapplaats voor me te vinden.

Zo werd mij een kamer aangeboden in het dorp en ben ik ernorm gelukkig dat ik eens alleen mag slapen.

De rit werd langer door de rondjes te plaatse en zo kwam ik uit op 78 kilometer met 1 180 hoogtemeters.

Na een lekkere douche en een platte rust ging ik het dorpje verkennen, maar ik was vlug terug in mijn kamer om meer kleren aan te doen: ik was vergeten dat ik hier op 750 meter hoogte zit.

Morgen staat mijn langste rit op het programma. We zien wel.

Groetjes van een peregrino die uitkijkt naar hopelijk een zalige nacht