Dag 17: Lalín - Santiago

Vanmorgen nam ik mijn ontbijt op mijn kamer. Nooit eerder at ik zo lekker in Spanje: het waren de restjes van mijn broodmaaltijd van gisteren.
Daarna maakte ik mijn tassen klaar en ging ik nog een goeie koffie drinken in het benzinestation.

Toen mijn koffie op was, was het nog lichtjes schemerdonker. Ik ben toch maar vertrokken - met mijn lichten aan - omdat ze al van 's morgens regen uitgaven.
Eens op de fiets, zag ik al meteen een dubbele regenboog. Wel mooi, maar geen goed voorteken.
Het was 20 graden, een aangename temperatuur om te fietsen.
Na een tijdje was het zover: het begon te druppelen. Dat was het sein om mij te voorzien van regenkledij. Maar al bij al duurde het niet lang.

Het was een golvend parcours, dat me toeliet snel te fietsen. Maar zoals ik al meerdere keren ondervond, zijn de laatste 10 kilometer niet van de poes. Daarbovenop begon het opnieuw te regenen.

Toen ik bijna in het centrum was, hoorde ik een politiesirene achter mij. Ik dacht bij mezelf: "Wie heeft dat nu aangevraagd, om mij onder politiebegeleiding naar Saint-Jacques te brengen?"

Ze hielden me tegen en ze begonnen een hele litanie te vertellen, waar ik weinig van snapte. Maar toen hoorde ik een woordje dat leek op 'autostrade' en viel mijnen euro. Ik reed zelfs op het tweede vak, richting Pontevedra! Ik moest rechtsomkeer maken, met mijn fiets aan de hand. En ze wezen met hun vingertje toen ze zeiden dat ze zouden kijken of ik wel deed wat ze vroegen.

Om 22 over 11 stond ik, na 1 200 kilometer en 12 000 hoogtemeters, gelukkig voor de tiende keer aan de kathedraal.

En morgen? Wat dan? Geen zorgen, er zitten al weer nieuwe dromen klaar!

Ik wil ook iedereen bedanken die mij heeft gesteund - elk op zijn manier - om dit avontuur tot een goed einde te brengen.

DANK U 

Groetjes en tot een volgende keer

Proficiat vadertje!!! 10 in totaal. Petje af.

Dag 16: Monforte de Lemos - Lalin

Deze morgen vertrok ik met de stille trom uit de van sigarettengeur doordrongen kamer.
Ondanks die geur, had ik een goeie nachtrust.

Vandaag is het zondag. Gisteren heb ik bij de vooruitziende peregrino enkele chocoladekoeken op de kop kunnen tikken. Je weet maar nooit dat je nergens een desayuno kunt krijgen.

Bij de start zag ik een aantal bars die nog open waren, maar ik zag daar enkele zatlappen zitten. Dat kon ik wel missen.

Uiteindelijk vond ik toch een deftige bar, zodat ik rustig een ontbijt kon nemen.

En dan begon de laatste zware rit. Dat vertelde mij het roadbook.

Na een poosje zoeken was ik op de goeie weg, maar niet voor lang. Aan een groot rondpunt stond ik geblokkeerd. Volgens de gps moest ik de derde afslag nemen, maar dat was verboden voor fietsers enzovoort. De vraag rees bij mij: "Mogen de e-bikers daarop, dat zijn toch geen fietsers?" Er stond wel een alternatieve route vermeld, maar dat vertrouwde ik niet. Tot een wielertoerist mij zei dat het de goeie route was.

Dan begon het klimmen. Dat duurde ongeveer 10 kilometer.

Daarna ging het gestaag op en neer, tot ik de verboden weg plots toch op mocht. En zo volgde een een fikse afdaling tot in Chantada.

Daar hield ik een drankstop en dan pas begon het... Ik volgde de weg die mijn gps me wees blindelings, maar na een tijdje wist ik niet meer waar ik was. Op een zeker ogenblik reed ik door zo'n kleine dorpjes, waar de route zelfs het erf van de boer doorkruiste. Het werd een wirwar van kleine wegen. Toen vroeg een heer me: "Waar ga je heen?"

Die vriendelijke heer bracht mij op de rechte weg, maar ik moest eerst 2 kilometer stayeren achter zijn auto om dat punt te bereiken.

Gelukkig was daar een wegrestaurant (zie foto), waar ik mijn laatste doosje 'kieketeten' kon nuttigen. Ik hoop dat ik niet begin te kraaien als ik thuiskom, want ik heb hier al veel maïs moeten eten. 

Ik was pas klaar met mijn middagmaal, toen die heer terug kwam. Hij hield halt om mij nog eens goed de les te spellen: ik moest rechtdoor rijden. Hij gaf mij nog een extra portie moed, door te vertellen dat me nog een zware klim te wachten stond.

Tot daar had ik nog maar 35 kilometer gefietst, met reeds 650 hoogtemeters.

En inderdaad, ik moest de top van de Sierra del Faro (890 m) beklimmen. Dat was natuurlijk zwaar en het werd ook steeds warmer (29 graden).
Maar boven op de top, stond mij een mooie verrassing te wachten: ik mocht opnieuw op de verboden route fietsen en dat met een fantastische afdaling van ongeveer 5 kilometer. Wauw, dat was plezant!

Zo naderde - dacht ik - met reuzenlaarzen Lalín, maar dat was verkeerd gedacht. Het klimmen was nog niet afgelopen! Het ging constant op en neer.

Na 69 kilometer vond ik dan toch mijn hostel. Intussen waren de hoogtemeters tot 1 100 meter gestegen.

Na een verfrissende douche en een rustpauze, ging ik op zoek naar een restaurant. De twee restaurants in de buurt zijn vanavond natuurlijk gesloten. Omdat ik geen zin heb om een kilometer te wandelen naar het centrum, ben ik naar een benzinestation vlak voor het hostal geweest. Daar kocht ik een belegd pain flûte, drankjes en een dessert om er op mijn kamer een gezellige broodmaaltijd van te maken.

Zo, hopelijk was  dat de laatste zware beproeving. Maar ik durf er niets op verwedden voor morgen, want ook Santiago ligt op een hoogte.

Groetjes

Zicht vanop sierra de Faro

De dageraad

Mijn wegrestaurant

Monforte de lemos

Klik op de kaart om te vergroten

Dag 15: A Rúa - Monforte de Lemos

Toen ik me gisteren, op het uur dat de hotelbaas en ik waren overeengekomen, naar de plaats van afspraak begaf, werd ik binnengeleid in een grote zaal. Daar zou ik helemaal alleen zijn om te eten.
De hotelmanager kwam meteen met een mandje brood en vroeg wat ik wou drinken bij het eten: een cerveza.
Waarom weet ik niet, maar hij bracht er onmiddellijk twee.
Daarna volgde de intrede van de hoofdschotel: een heel groot bord met een groot, fijn biefstuk, dat perfect gebakken was en daarbij nog twee spiegeleieren en een portie frieten. Daarnaast kreeg ik nog een bord boordevol sla en tomaten. Eerlijk? Het was heel lekker en dat alles voor een klein prijsje.

Deze morgen kreeg ik voor de eerste keer in Spanje stokbrood. Ik weerom gelukkig. Meer heeft een peregrino niet nodig.

Vroeg uit de veren, betekent ook vroeg op weg.
Het duurde een poosje voor ik begreep waarom het zo kalm was op straat. Het is namelijk zaterdag.
Het werd een rit zonder veel hindernissen.
Tijdens de eerste helft, kon ik nog echt genieten van het decor. Ik reed in het dal met aan beide kanten mooie vergezichten.
Het laatste stuk was saaier en het werd een beetje vals plat.

Het was een korte rit - 62 kilometer - dus was ik tegen de middag al in Monforte de Lemos, waar ik op zoek ging naar een bed.
Na enige tijd vond ik een pensionnetje. Het valt wel wat tegen, want er hangt een rookgeur.

De laatste tijd heb ik niks verteld over het weer. Maar gisteren steeg de thermometer al tot 30 graden en vandaag staat hij al een stukje hoger, op 34 graden.
Gelukkig wordt het morgen een stukje frisser: ongeveer 28 graden. Daarmee kan ik leven, want in het roadbook zie ik dat het een pittige rit wordt.

Veel groetjes van een peregrino die het einde met rasse schreden ziet naderen. Maar het venijn zit in de staart...
Tot morgen in Lalín!

Monforte de Lemos

Brug over Rio Sacra

Monforte de Lemos

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 14: Ponferrada - A Rúa

Door mijn ruststop in Ponferrada, moest ik mijn rit van vandaag aanpassen. Mijn gps kreeg opnieuw een kans om mij te begeleiden naar de Camino de Invierno. Omdat ik niet 100 procent zeker was, vroeg ik ook de weg aan de hotelmadam. En gelukkig, de twee bronnen stemden overeen. 

Door Ponferrada fietsen was een plezier. Na die zware feestdag was er geen kat te zien. Alleen de straatvegers.

Toch begon ik te twijfelen aan de route. Ik zag veel peregrino's te voet en die bewandelden de Camino Francés. Na een tiental kilometer stopte ik bij een wegrestaurant, waar een jongedame aan het poetsen was. Zij wou dat ik terugreed, maar ik volhardde en wilde mijn gps blijven volgen.

Toch bleef ik twijfelen. Dus stopte ik bij de eerstvolgende bar om de weg nog eens te vragen. Die gast overtuigde me helemaal dat ik op de juiste route zat.

Zo belandde ik op de N120, de route die ik wou. 

Het meest beangstigend, vond ik de doortocht door 3 tunnels, want aan het lawaai van de voertuigen, wen ik niet.

Intussen fietste ik door een prachtige bergzone, waar een bosbrand lelijk heeft huisgehouden. Ik zat in volle afdaling, dus heb ik er geen foto's van genomen.

Tijdens die rit waren er veel wijngaarden te bewonderen, maar je mag ze je niet voorstellen zoals in Frankrijk. Het zijn kleine stammetjes, niet geleid en niet netjes op een rij, met veel onkruid tussen. De pluk was volop aan de gang.

Na 65 kilometer kwam ik aan in A Rúa en na lang zoeken, vond ik een goedkoop hotelletje. Maar toen hoorde ik dat ik daar 's avonds niet kon eten. In de week vindt de hotelbaas geen volk meer om op te dienen. Hij dacht al dat ik elders zou slapen, omdat ik geen diner kon krijgen. Hij besloot dan maar om voor mij een eenvoudige maaltijd klaar te maken. Morgen zal ik laten weten hoe het smaakte.

Intussen werd het hier 30 graden. Naar het schijnt, zal het morgen ook van dat zijn.

Groetjes van een peregrino die al een beetje naar de finale uitkijkt, maar 't is tot de laatste meters dat het telt

De tuin van het hotel

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 13: Igüeña - Ponferrada

Iedere dag is anders, dat kan ik wel weten! Gisteren bleek, toen ik na een slijtageslag was aangekomen, dat ik niks te eten kon krijgen in de bar van de albergue. Ik moest wachten tot 9 uur en in het dorpje was werkelijk niets.
Bij het avondmaal kreeg ik te horen dat je ontbijt kon krijgen van 7 uur tot half 8, want 'den baas' moest naar de markt.

Deze morgen was ik daar met nog 4 andere peregrino's die boven ons sliepen.

Na het ontbijt ben ik nog een uurtje op bed gaan liggen.

Ik had een kort gesprek met mijn kamergenoot over de Camino Olvidado. Hij vroeg mij of het klopte dat die zwaar was. Toen ik dat bevestigde, nam hij het besluit om naar Astorga te fietsen met zijn e-bike.

Om 7 uur was het 11 graden, maar om 9 uur was de temperatuur gedaald tot 9 graden.

De gps mocht zelf eens een rit uitsteken naar Ponferrada, want ik wou eens een halve rustdag inlassen. 

Het begon met een lichtlopende afdaling van 11 kilometer. Maar aangenaam was het niet, de bergen zaten in de mist en het was heel frisjes.

Toen we in het eerste dorpje waren, wou de gps mij naar een  onverharde weg leiden, dus heb ik het heft maar weer in eigen handen genomen.

De zon kwam er door en ik was al meer dan 500 m gedaald, zodat ik mijn warmere stukken kon uittrekken.

Na 42 kilometer kwam ik aan in Ponferrada. Een politieagent vroeg of ik de camino verder wou rijden. Mijn antwoord was negatief en ik vroeg hem naar een slaapplaats. Hij stelde de albergue voor, maar ik wou een hostal en dat wees hij aan.

Van fietsen kwam er niets meer in huis, daar de processie zich op gang trok. Hoe wisten zij dat het vandaag mijn verjaardag was. De hele stad was in feeststemming. Dan maar te voet naar het hostal. Ik kreeg een kamer toegewezen en de patrones duwde mij en mijn fiets in de lift, duwde op het knopje -1 en zo zat ik in de kelder.
Dan ging het naar de kamer, waar ik onmiddellijk alles open deed. Wat een zicht (zie foto)!

Ik deed de was en de plas, beantwoordde mijn berichten, dronk beneden een caña en ging dan de stad in.

Ik had nog maar een voet buiten gezet en de klokken luidden, gevolgd door kanonschoten vanop het kasteel. Was dat allemaal voor mij? Ik was er van aangedaan.

Dit was de ideale gelegenheid om 's middags eens lekker te eten. Maar alles was completo, ongelooflijk!

Ik ging terug naar de kamer om een dutje te doen. Plots begonnen alle klokken te luiden. Ik ging naar buiten en Onze-Lieve-Vrouw werd de kerk binnen gedragen door in het wit geklede sterke mannen.

Dan deed ik wat veel Spanjaarden op dat moment nog doen: eten. intussen was het al 3 uur.

Vandaag kon ik opnieuw genieten van een zomerse zondag, want als je dat allemaal meemaakt, raak je de tel kwijt.

Vanavond ga ik eens die lekkere pasta eten, waar ik al zolang naar uitkijk.

Morgen begin ik aan het laatste deel van mijn camino, namelijk de Camino de Invierno.

Groetjes van een opgepepte peregrino 

Hostal

Ponferrada

Zicht uit Hostal

Referentie naar vroeger

Bij het verlaten van Igüeña

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 12: La Robla - Igüeña

Mijn eerste werk bij het ontwaken, was de temperatuur checken. Het was maar 7 graden, dus nam ik de tijd om mij vertrekkensklaar te maken en te gaan ontbijten.
Na een uurtje was het 8 graden en zo wist ik hoe mij aan te kleden.
Tijdens het ontbijt zag ik het weerbericht voor vandaag en dat moest weer lukken: ik bleek in de koudste streek van Spanje te zitten.

Goed ingeduffeld ben ik vertrokken. Het was ook bewolkt, dus ik hoopte dat het niet ging regenen.
Maar er was nog een spelbreker: de wind. Die blies natuurlijk in mijn nadeel, net zoals de voorbije dagen.
Na anderhalf uur fietsen, hield ik halt in een bar waar ik bij mijn koffies een stukje tortilla kreeg.
Daarna kwam ik niks meer tegen. De enige kleine dorpjes lagen enkele kilometers van de route.
Het ging voortdurend op en neer. Ik reed zelfs geen kilometer vlak. Het hoogste punt van mijn rit lag op 1 298 meter hoogte.
Na 50 kilometer hield ik halt om mijn regenkledij klaar te maken, want het begon lichtjes te regenen.
Na een fikse afdaling, kwam ik eindelijk nog eens in een dorpje - Tremor de Arriba - waar een bar open was. Helaas was er niks te eten, enkel een cakeje bij de koffie.
Vanaf dan had ik nog 9 kilometer te gaan, te beginnen met een klim. Daarna kwam een mooie afdaling tot plots een scherpe bocht opdook, waarna het onmiddellijk omhoog ging. Daar had ik het even moeilijk.

Gelukkig bleef het droog en na 74 kilometer en 1 100 hoogtemeters, kwam ik aan bij de albergue. Voor het ogenblik zijn we met twee.
Intussen regent het.

In de streek waar ik vandaag doorfietste, werd vroeger steenkool gedolven. Dat heb ik gemerkt aan de kleine wagonnetjes die her en der als souvenir staan te pronken.

Groetjes van een vermoeide peregrino

Igüeña

Embalse de Selga Ordás

De albergue

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 11: Puente Almuhey - La Robla

Gisterenavond kreeg ik bezoek van een dame van de gemeente om alles officieel te registreren. Het gesprek verliep moeizaam, want zij begreep mijn 'avondles-Spaans' niet en ik begreep haar Spaans dialect niet. De oplossing hadden we vlug gevonden. We haalden er een tolk bij: onze smartphone. Zo werd alles vriendelijk en in korte tijd geregeld. Zoals ik voorspeld had, bleef ik moederziel alleen in de albergue.

Vanmorgen bij het ontbijt, sprak een man me aan. Hij vroeg waar ik vandaan kwam en dacht dat we in België ook Engels spreken. Heel kort vertelde ik een beetje over ons landje. Toen hij vernam dat we 5 regeringen hebben, was hij sprakeloos. 

Het thuisfront bevestigde al dat ik op de Meseta hoogvlakte aan het fietsen was en die man beaamde dat.

We namen afscheid en ik ging van start.

Ik was nog geen 100 meter ver toen het begon te regenen. Ik trok mijn regenkledij aan en toen zag ik dat mijn gps plat was. Geen paniek! Ik had twee oplossingen om de weg toch te vinden. Ten eerste: tegen wind rijden. Ten tweede: ik wist dat ik gans de dag hetzelfde nummer van weg moest volgen.

Toch ging het moeizaam. Er was regen en wind en bovendien was het heel frisjes.

In Cistierna was er van de meet van een ritaankomst in de Vuelta niets meer te zien. Van de mooie rotsformatie evenmin. De wolken hingen daarvoor veel te laag.

Intussen was mijn gps aan het opladen in mijn stuurtas en ik wist niet hoe laat het was of hoeveel kilometers ik gereden had. Het moet rond 11 uur geweest zijn. Ik was weer aan het zwoegen om boven te komen en plots deed de zon een poging om enkele lichtstraaltjes op mij te richten. Zo kreeg ik weer moed. 

Boven op de top, las ik dat de afdaling 3 kilometer lang was aan 7 procent. Dus liet ik mij naar beneden vallen, geremd door de wind en nog een laatste bui. Mijn maximum snelheid was 56 kilometer per uur. Op dat ogenblik zat ik met een dilemma: genieten of afzien.

Vanaf dat moment begon de zon meer en meer warmte te geven. Dat gaf me moed en ik vond het goeie ritme terug. Maar zoals voorspeld, nam de wind in de namiddag in kracht toe.

Na een ritje van ongeveer 68 kilometer kwam ik rond 14.30 uur aan in La Robla en zocht ik mijn kamer op.

Groetjes van een intussen gedroogde peregrino.

 

P.S. de fotoreportage is klein uitgevallen door het slechte weer

Rechts ingang naar slaapplaats

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 10: Aquilar de Campoo - Puente Almuhey

Zoals bijna iedere dag, was ik vandaag om 7 uur op. Ik maakte alles klaar, nam een ontbijt en dan kroop ik op mijn fiets.

Gisteren was het nog 31 graden toen ik rond de klok van vier aankwam. Maar deze morgen bij de start was het maar 12 graden en dat maakt een groot verschil. De zon was opnieuw van de partij. Dat was al geruststellend.

Het eerste uur kon ik nu de omgeving van Aguilar de Campoo bewonderen. Enkele jaren geleden was dat helemaal anders, want toen reed ik in een dikke mist.

Na mijn stop in Cervera de Pisuerga, wachtte me direct een klim die mij tot boven de 1 100 meter bracht en dat bleef de hele rit zo. Rond de klok van 10, stak de wind weer op, natuurlijk in mijn nadeel, maar niet zo krachtig als gisteren.

De dorpjes lagen ver uiteen en opnieuw was er nergens een bar te zien, zodat ik verplicht was om een stop te houden in niemandsland. Toen ik klaar stond om te vertrekken, kwam een heer mij vragen of ik iets nodig had of even wilde uitrusten bij hem thuis. Dat aanbod heb ik vriendelijk afgewezen.

Daarna ging de rit verder tot in Guardo. Dat is een redelijk groot dorp en ik kon daar een broodje kopen.

Om uit Guardo te komen, kreeg ik een klim te verwerken die mij naar een hoogte van 1 204 meter bracht en vanaf dan  ging het in volle vaart in dalende lijn naar Puente Almuhey. Onderweg kon ik in de vlucht nog lezen dat ik het nationaal park van Picos de Europa binnenreed.

Na 78 kilometer kwam ik aan bij albergue, waar ik me telefonisch moest melden om de code te kraken en de sleutel uit zijn hokje te halen.  

Het is een kleine toffe albergue, gelegen boven het postkantoortje en het gemeentehuis.

Voorlopig ben ik de enige peregrino hier en waarschijnlijk zal dat zo blijven.

Vanavond om 19 uur komt er een dame om de officiële zaken af te haspelen.

Groetjes

Inkom in de albergue

Bij het buitenrijden van Aguilar de Campoo

Aguilar de Campoo

Dorpje Cegoñal

Albergue in Puente Almuhey

Aguilar de Campoo

Klik op het kaartje om te vergroten