Dag 5: Irun – Getaria

De vroegste wandelaars begonnen reeds om 5 uur hun rugzak klaar te maken. Zo was ik ook vroeg uit de veren, maar ik heb toch gewacht tot half 8 om te vertrekken. 

Buiten zag het er niet goed uit: de bergtoppen zaten in de mist. En de weersvoorspellingen waren ook niet om een gat van in de lucht te springen.

Van bij het begin was het klimmen geblazen: ik moest de Jaizkibel overwinnen. Maar door de lage mist was er weinig van die mooie panaroma's te zien.

Halverwege de berg klonk er plots gezang en bij het naderen van de kerk keek ik verbaasd toen ik al die gelovigen buiten zag zitten.

Ook tijdens de afdaling was er van de mooie omgeving niks te zien. 

Beneden kwam ik terecht in een vuil havengebied en daarna reed ik door een grote stad, waarschijnlijk San Sebastian.

Om uit de stad te komen, moest er weer geklommen worden. Als je even durfde te denken dat je boven was, dan had je het mis: een kleine afdaling en dan weer omhoog.  Dat bleef maar duren tot de ware afdaling uiteindelijk toch begon 

Beneden gekomen, moest ik volgens de gps onmiddellijk rechts steil omhoog. Plots zag ik op het rondpunt een wegwijzer naar Orio en Zarautz. Aan een jong koppeltje Spaanse wielertoeristen vroeg ik de ideale weg. Ze wezen die naar Orio aan.

Volgens mijn gps had ik nog 33 kilometer voor de boeg, maar via Orio was ik nog op 6 kilometer van Zarautz.

Orio ken ik nog van een vroegere camino. Ik voerde er een stop in om eens te proeven van de lokale keuken.

Daarna moest ik nog 6 kilometer fietsen naar de slaapplaats. Maar helaas: gesloten en reeds volgeboekt .

Ze verwezen mij door naar een albergue in Getaria. Voor de zekerheid heb ik die eerst opgebeld en dat bleek voldoende om te reserveren .

Om het geheel af te ronden in de sfeer van de dag heb ik die extra kilometers afgehaspeld tijdens een felle bui.

Na 58 kilometer in plaats van 75, kon ik genieten van een lekker douchke.

Nu kan ik al zeggen dat morgen mijn rit 6 kilometer korter zal zijn, maar...

Groetjes van een peregrino die stilaan een berggeit wordt.

Getaria

De kerk in Getaria met een stijgende vloer

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 4: Capbreton – Irun

Gisteren was ik nog een beetje bang voor de nacht, want ik sliep bij jonge gasten. Ik kon gerust hun opa zijn. 

Maar wonder boven wonder respecteerden zij de huisreglementen. Het waren jonge gasten die hier voor surflessen waren.

 

In alle stilte maakte ik me deze morgen klaar om te vertrekken.

Tot in Bayonne volgde ik de Vélodyssée, maar vanaf dan was ik aangewezen op mijn gps. Die volgde ik dan ook, maar plots stond ik voor een trap. Ik vroeg de weg aan een dame en ik vond het zo mooi toen ze zei: "De eerste straat 'à goche'."

's Middags was het al 28 graden en de temperatuur steeg nog verder naar 32 graden.

Het ging gestaag op en neer en bij mijn laatste stop dronk ik nog een cola. Daar zaten vier ijsblokjes in en die deed ik natuurlijk in mijn bidon.

Maar toen ik na enkele kilometers van mijn frisse drank wou genieten, vond ik geen spoor meer van mijn bidon. Vergeten!

Aangekomen aan de albergue, moest ik nog een kwartier wachten tot die open ging.

Ik deed de was en de plas en ging dan een fris pintje drinken.

Maar wonder boven wonder! Wat zag ik? Een fietsenwinkel. En ze hadden nog drie bidons! Omdat ik een peregrino was, kreeg ik er één voor 5 in plaats van 15 euro.

Daarna ging ik op stap voor het avondmaal. Ik kwam terecht in een restaurant waar je voor een prijsje een lekker peregrinomenu kan verorberen. Omdat ik alleen was, werd ik onmiddellijk uitgenodigd door een Fransman en een Zweed om bij hen aan te schuiven. Plots herinnerde ik me dat iemand me zei: "Met twee ben je alleen."

In de albergue kwam ik nog met andere mensen in contact, maar morgen ben ik weer alleen.

Wat mijn benen betreft: vandaag, na de klimmetjes, vind ik ze oké, maar mijn fiets wordt een jaartje ouder: die rijdt niet meer zo vlug als 11 jaar geleden.

Groetjes,

Jan

Even dacht ik dat ik in Mongolië zat

Het Franse Baskenland

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 3: Mimizan – Capbreton

Toen ik me gisteren aanmeldde in mijn hotel&lodge vertelde die dame mij dat ik de kamer van 4 voor mij alleen had, tot... Rond 1 uur werd er plots op de deur geklopt. Ik was reeds in een diepe slaap verzonken en wist niet wat ik hoorde. Het kloppen bleef zich met tussenpozen herhalen, tot ik toch maar besloot om de deur te openen. En wat smeten ze daar binnen? Een heel jonge, in het zwart geklede dame.
Ik kroop terug in mij bed. Zij had nog een tijdje nodig in de badkamer om zich op te maken voor de nacht. Gelukkig gebeurde alles in het schemerdonker, zodat ik verder kon slapen.

Om 7 uur liep mijn wekker af. Zij lag met haar gezicht naar het venster. Zo weet ik niet hoe ze er uit zag.

Na het ontbijt ging ik op zoek naar een bakker voor mijn rantsoen.

Eens op de fiets, zag ik aan de horizon dat er regen op komst was. Het was ook zwoel.

Op een kruispunt van fietswegen hield een Duitser me tegen om de weg te vragen naar de Pilat duin. Hij sprak Engels en Duits door elkaar en ik probeerde in het Frans en Engels te vertellen dat hij op de goeie weg was.

Plots zag ik dat ik mijn fietsslot verloren of vergeten was. Terugkeren was geen optie. In feite heb ik het nog maar een paar maal nodig gehad. Zolang ik mijn fiets niet vergeet als ik vertrek, maak ik mij geen grote zorgen om kleine dingen.

Na 15 kilometer kwam ik voor even terug in de bewoonde wereld om, na een ommetje rond een dorpje, terug de bossen in te duiken en verder de Vélodyssée te volgen .

Rond de klok van 11 hield ik halt in het dorpje Moliets-et-Maa voor een rustpauze en een versnapering. Een heer kwam naar me toe om te vragen of ik de Vélodyssée volgde en waar ik vertrokken was. Hij wou naar de dune du Pilat fietsen en wilde weten of de weg reeds vrij was. Daarop kon ik niet antwoorden, dus verwees ik hem naar het Office de Tourisme. Hij liet mij ook weten dat er in augustus tussen 14 en 22 uur niemand mocht fietsen en wandelen in de bossen omwille van het brandgevaar.

Na het afscheid had ik nog 25 kilometer voor de boeg, maar het werd meer en meer onweerachtig. Af en toe hoorde ik een donderslag en toen het begon te regenen, had ik al snel een schuilplaats gevonden in het bos, waar ik de rest van mijn rantsoen opat. Maar de geur moest ik er bij nemen. Gelukkig duurde het niet lang en kon ik de laatste 10 kilometer in het droge afwerken.

Na 75 kilometer kwam ik aan bij mijn slaapplaats, maar je kon pas inchecken vanaf 15 uur.

Aan de gevel hing het vol met fietsen die veilig afgesloten waren en door dat te zien, ging ik op zoek naar een fietsslot. Achteraf gezien was dat niet nodig, want ik mocht mijn fiets in de kelder opbergen.

Vanaf hier heb ik al een zicht op de bergen die ik eerstdaags op het menu zal krijgen. Vanaf morgen begint voor mij immers een nieuwe episode: de vlakke ritten zijn voorbij én de slaapplaatsen zijn niet meer gereserveerd.

Groetjes

Zicht op Capbreton

Duidelijke oversteekplaatsen

Mijn schuilplaats

Verblijfplaats in Mimizan

Dag 2: Mios – Mimizan

Na de platte rust gisteren kwam ik te weten dat het hotel vandaag gesloten is. Ontbijten was dus niet mogelijk.

Aan de overkant van het hotel, aan de oever van de rivier de Eyre ligt een groot park. Je mag er niet picknicken, maar je kan er wel vanalles kopen. Een ontbijt kost nogal veel, dus besloot ik om deze morgen bij een warme bakker in het dorp koeken te kopen voor 's morgens en 's middags.

Het was een zwoele nacht. Door lawaai van die drukke weg en wat luidruchtige hotelgasten viel ik heel laat - of vroeg - in slaap.

Deze morgen kroop ik, na mijn ontbijt, al om kwart over acht op de fiets.

De route die ik moest volgen, liep over een tweevaksbaan zonder fietspad. Gelukkig was het zondag, waardoor er minder verkeer was. Franse automobilisten houden ook heel nauwgezet afstand van fietsers. Ik voelde me dus best veilig.

De eerste 7 kilometers was de weg kaarsrecht. Ongelooflijk!

In Biscarrosse hield ik een koffiepauze. Ondertussen probeerde ik ook mijn smartphone uit, want gisteren had ik geen verbinding. De madame van het hotel vertelde dat het hele dorp plat lag. Maar helaas... het was weer van 't zelfde. De dienster probeerde ook, maar 4G werkte niet. Dat werd dus wachten tot maandag om op zoek te gaan naar een winkel waar ze mijn smartphone op andere gedachten konden brengen.

Wat kon ik intussen anders doen dan verder fietsen? Ik volgde gedwee de fiets-gps tot ik op een bepaald ogenblik voor een gesloten weg stond: een militair domein. Er was geen doorkomen aan. De slagboom was naar beneden en daarachter zag ik ook nog eens een gesloten hek. Roos had me nochtans verwittigd, maar de routeplanner van Garmin wees mij die route aan.

Terug naar af dus... Ik kon niet anders dan een andere route nemen. Zo kwam ik op de Vélodyssée terecht. Die fietsroute kan zowel langs een drukke weg als door een bos lopen.

Zo kwam ik terecht in Parentis-en-Born, waar ik besloot een stop in te lassen en te proberen om mijn smartphone aan de praat te krijgen. Ik paste de raad die ik soms aan anderen geef nu zelf toe: volledig afsluiten. En inderdaad, ik startte opnieuw op en hij deed het terug. Méér nog, ik kreeg zelfs 5G en wat een snelheid! Ik telefoneerde en toen ik mijn vraag nog maar begon te stellen, kreeg ik het antwoord al.

Er restte mij nog 17 kilometer tot mijn slaapplaats en die werden afgehaspeld in een kokende hitte (34 graden).

In plaats van 61 kilometer, werden het er 85.

Groetjes

Garages voor schepen, die me doen denken aan paalwoningen

Saint-Jacques toont mij nu al de weg

Lac de Parentis-Biscarrosse

Een deel van de Vélodyssée

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 1: Wevelgem - Bordeaux - Mios

De kop is er af.

Na een verjaardagsfeestje van Io, waar ik geheelonthouder was, zat ik een beetje laat in bed. Toch moest ik deze morgen reeds om 5 uur uit de veren om het vliegtuig te nemen in Lesquin.

Toen we ons klaarmaakten om naar het vliegveld te vertrekken, stonden Manu en Hera ons buiten in het halfdonker op te wachten om mij uit te zwaaien.

Bij het inchecken, wisten de meisjes aan de balie niet wat ze voorgeschoteld kregen: een kartonnen doos en een zak die er uit zag als een patattenzak.

De vlucht verliep vlotjes. We waren een kwartier vroeger in Bordeaux dan voorzien. Toen moest ik mijn fiets uitpakken en hem fietsklaar maken. Dat alles gebeurde in een recordtijd en zo zat ik al om 11 uur op de fiets voor een ritje van 68 km.

Het fietsen verliep vlot. Veel fietspaden liepen zelfs door de bossen. Zo kwam ik niets tegen waar ik iets kon drinken. Na 25 km besloot ik om opnieuw een bushalte te gebruiken als fietsrestaurant.

Na 30 km fietsen, kwam ik eindelijk in de bewoonde wereld. Zo kon ik mijn banden voldoende volume geven en een koffie drinken.

Nadien waren het lange, rechte, hete wegen door de bossen. Ik moest de ganse weg op mezelf in praten om niet te vlug te gaan rijden.

Toen ik aankwam aan het hotel was daar een dame aan het telefoneren. Tussendoor zei ze tot drie maal toe: "C'est fermé". Maar ik gaf niet op. Toen ik zei dat ik gereserveerd had, viel haar euro en vroeg ze mijn naam. Zoals gewoonlijk reserveer ik onder de naam... Jean Le Belge!

Nadat mij een kamer was toegewezen, kon ik toch nog een fris biertje krijgen. Wat deed dat deugd! De thermometer wees toen 32 graden aan.

Dit jaar rij ik door de Landes tot in Irun. Ik volg de Camino del Norte tot in Bilbao om van daaruit de Camino Olivado (de vergeten camino) te nemen. In Ponferrada of Villafranca del Bierzo, waar de camino eindigt, ga ik dan over naar de Camino de Invierno (de wintercamino) tot in Santiago de Compostella. 

Op naar de volgende dag door de Landes!

Groetjes,

Jean Le Belge

Kilometers lang zulke wegen

Het wegrestaurant

Klik op het kaartje om te vergroten

Fietsavontuur: Bordeaux – Santiago de Compostella

Het is drie jaar geleden dat Jan zijn laatste buitenlands fietsavontuur kon beleven en dat wij jullie dagelijks mochten berichten :) Toen reed Jan nog van Rome naar Lecce: hier vind je er alles over terug

2022, klaar voor een nieuw avontuur!

Binnenkort vertrekt Jan vanuit Bordeaux richting Santiago de Compostella en kunnen jullie Jans dagelijks reisverslag hier lezen. We starten op zaterdag 27 augustus. Supporteren jullie dit jaar terug volop mee en schreeuwen jullie hem tot aan de finish in Compostella? 

Tot snel terug!

Rittenschema Bordeaux – Santiago de Compostella

Dag 1: 27/8 Bordeaux – Mios / 67km 

Dag 2: 28/8 Mios – Mimizan / 66km 

Dag 3: 29/8 Mimizan – Capbreton / 73km 

Dag 4: 30/8 Capbreton – Irun / 84km 

Dag 5: 31/8 Irun – Zarautz / 75km 

Dag 6: 1/9 Zarautz – Markina-Xemein / 56km 

Dag 7: 2/9 Marquina-Xemein  – Bilbao / 66km 

Dag 8: 3/9 Bilbao – Espinosa de los Monteros / 68km 

Dag 9: 4/9 Espinosa de los Monteros – Aquilar de Campoo / 93km 

Dag 10: 5/9 Aguilar de Campoo – Puente Almuhey / 76km 

Dag 11: 6/9 Puenta Almuhey – La Robla / 65 km 

Dag 12: 7/9 La Robla  –  Iguena / 65km 

Dag 13:  8/9 Iguena – Villafranca de Bierzo / 65km 

Dag 14: 9/9 Villafranca del Bierzo – A Rua de Valdeorras / 75km 

Dag 15: 10/9 A Rua de Valdeorras  – Montfort de Lemos / 60km 

Dag 16: 11/9 Monforte de Lemos – Lalin / 67km 

Dag 17: 12/9 Lalin – Santiago de Compostela / 51km

Klik op het kaartje om te vergroten