Dag 7: Markina Xemein - Bilbao

Vanmorgen was ik alweer vroeg uit de veren, want het sobere ontbijt kon je alleen tussen half 7 en half 8 nemen en om 8 uur moest iedereen buiten.
Na het afscheid van de Australiër en de Mexicaan was ik rond half 8 klaar voor wat een zware rit zou worden.

Ik was nog maar goed gestart of daar was de regen alweer.
De rit begon onmiddellijk met een klim van 9 kilometer, waarvan 2 kilometer aan 10 procent.

Ik kwam bij een splitsing en ik kon kiezen: over de bergen of opnieuw een light versie. Ik vroeg raad aan een senorita en die wees zonder aarzelen de light versie aan. Tijdens de klim reed ik nog een tunnel door en moest ik opnieuw dat verschrikkelijke lawaai overwinnen.
Toen ik boven kwam, was ik al doornat van het zweten onder dat regenvestje. Ik begon aan de afdaling, maar het plezier was er vlug vanaf: door de snelheid die ik maakte, voelde het heel koud aan.

Beneden moest ik nog een 35 kilometer tot Bilbao, maar hoe dichter ik kwam, hoe meer industrie. Dus ook dat was niet echt aangenaam. 

In Bilbao aangekomen, dook ik direct een info bureau binnen om te vragen naar slaapplaatsen. 

Terug buiten wou ik mij aan het telefoneren zetten, maar het scherm van mijn smartphone  bleef zwart. Wat nu? Er was maar één oplossing: binnen in het info bureau raad vragen aan de meisjes. Het was onmiddellijk opgelost. Oef!

Na een eindeloos aantal telefoontjes, vond ik een hostel dat open was. Toen ik daar aankwam, begon een meisje uitleg te geven over een soort dashboard en wat ik daar mee kon aanvangen. En dan keek ik mijn ogen uit! Mijn slaapplaats leek op een ruimtecabine: twee cabines boven elkaar, geen venster, een schuifdeur en dan dat paneel met knopjes voor de lichtjes de airco, de tv en de leeslampjes. Deed je de schuifdeur dicht, dan zat je als in een ruimteschip. Nadat ik daar een half uur gerust had, heb ik mijn boeltje gepakt en ben ik vertrokken.
Het was dan al 4 uur en ik had nog geen slaapplaats. Ik fietste dan maar naar een ander hostel. Daar kon dan weer mijn fiets niet achterlaten: ik moest er mee naar een fietsparking. Weer niks dus!

Tenslotte reed ik naar een hostel waar ik pas om half 5 binnen mocht. Daar was er een bed in een kamertje voor 6 personen.

Door die beslommeringen had ik nog niks gegeten. Ik ging dan maar op zoek naar een restaurant en vond er eentje in de buurt.

Zo, dat was het voor vandaag. Morgen begin ik aan de Camino Olvidado. Wat staat er mij te wachten?

Eerst eens goed proberen slapen en dan zien we wel.

Groetjes

Binnenrijden van Bilbao

Bilbao

Klik op het kaartje om te vergroten