Bordeaux–Compostella: Dag 14: Ponferrada

Door mijn ruststop in Ponferrada, moest ik mijn rit van vandaag aanpassen. Mijn gps kreeg opnieuw een kans om mij te begeleiden naar de Camino de Invierno. Omdat ik niet 100 procent zeker was, vroeg ik ook de weg aan de hotelmadam. En gelukkig, de twee bronnen stemden overeen.

Door Ponferrada fietsen was een plezier. Na die zware feestdag was er geen kat te zien. Alleen de straatvegers.

Toch begon ik te twijfelen aan de route. Ik zag veel peregrino's te voet en die bewandelden de Camino Francés. Na een tiental kilometer stopte ik bij een wegrestaurant, waar een jongedame aan het poetsen was. Zij wou dat ik terugreed, maar ik volhardde en wilde mijn gps blijven volgen.

Toch bleef ik twijfelen. Dus stopte ik bij de eerstvolgende bar om de weg nog eens te vragen. Die gast overtuigde me helemaal dat ik op de juiste route zat.

Zo belandde ik op de N120, de route die ik wou.

Het meest beangstigend, vond ik de doortocht door 3 tunnels, want aan het lawaai van de voertuigen, wen ik niet.

Intussen fietste ik door een prachtige bergzone, waar een bosbrand lelijk heeft huisgehouden. Ik zat in volle afdaling, dus heb ik er geen foto's van genomen.

Tijdens die rit waren er veel wijngaarden te bewonderen, maar je mag ze je niet voorstellen zoals in Frankrijk. Het zijn kleine stammetjes, niet geleid en niet netjes op een rij, met veel onkruid tussen. De pluk was volop aan de gang.

Na 65 kilometer kwam ik aan in A Rúa en na lang zoeken, vond ik een goedkoop hotelletje. Maar toen hoorde ik dat ik daar 's avonds niet kon eten. In de week vindt de hotelbaas geen volk meer om op te dienen. Hij dacht al dat ik elders zou slapen, omdat ik geen diner kon krijgen. Hij besloot dan maar om voor mij een eenvoudige maaltijd klaar te maken. Morgen zal ik laten weten hoe het smaakte.

Intussen werd het hier 30 graden. Naar het schijnt, zal het morgen ook van dat zijn.

Groetjes van een peregrino die al een beetje naar de finale uitkijkt, maar 't is tot de laatste meters dat het telt