Dag 11: Puente Almuhey - La Robla

Gisterenavond kreeg ik bezoek van een dame van de gemeente om alles officieel te registreren. Het gesprek verliep moeizaam, want zij begreep mijn 'avondles-Spaans' niet en ik begreep haar Spaans dialect niet. De oplossing hadden we vlug gevonden. We haalden er een tolk bij: onze smartphone. Zo werd alles vriendelijk en in korte tijd geregeld. Zoals ik voorspeld had, bleef ik moederziel alleen in de albergue.

Vanmorgen bij het ontbijt, sprak een man me aan. Hij vroeg waar ik vandaan kwam en dacht dat we in België ook Engels spreken. Heel kort vertelde ik een beetje over ons landje. Toen hij vernam dat we 5 regeringen hebben, was hij sprakeloos. 

Het thuisfront bevestigde al dat ik op de Meseta hoogvlakte aan het fietsen was en die man beaamde dat.

We namen afscheid en ik ging van start.

Ik was nog geen 100 meter ver toen het begon te regenen. Ik trok mijn regenkledij aan en toen zag ik dat mijn gps plat was. Geen paniek! Ik had twee oplossingen om de weg toch te vinden. Ten eerste: tegen wind rijden. Ten tweede: ik wist dat ik gans de dag hetzelfde nummer van weg moest volgen.

Toch ging het moeizaam. Er was regen en wind en bovendien was het heel frisjes.

In Cistierna was er van de meet van een ritaankomst in de Vuelta niets meer te zien. Van de mooie rotsformatie evenmin. De wolken hingen daarvoor veel te laag.

Intussen was mijn gps aan het opladen in mijn stuurtas en ik wist niet hoe laat het was of hoeveel kilometers ik gereden had. Het moet rond 11 uur geweest zijn. Ik was weer aan het zwoegen om boven te komen en plots deed de zon een poging om enkele lichtstraaltjes op mij te richten. Zo kreeg ik weer moed. 

Boven op de top, las ik dat de afdaling 3 kilometer lang was aan 7 procent. Dus liet ik mij naar beneden vallen, geremd door de wind en nog een laatste bui. Mijn maximum snelheid was 56 kilometer per uur. Op dat ogenblik zat ik met een dilemma: genieten of afzien.

Vanaf dat moment begon de zon meer en meer warmte te geven. Dat gaf me moed en ik vond het goeie ritme terug. Maar zoals voorspeld, nam de wind in de namiddag in kracht toe.

Na een ritje van ongeveer 68 kilometer kwam ik rond 14.30 uur aan in La Robla en zocht ik mijn kamer op.

Groetjes van een intussen gedroogde peregrino.

 

P.S. de fotoreportage is klein uitgevallen door het slechte weer

Rechts ingang naar slaapplaats

Klik op het kaartje om te vergroten