Dag 17: Lalín - Santiago

Vanmorgen nam ik mijn ontbijt op mijn kamer. Nooit eerder at ik zo lekker in Spanje: het waren de restjes van mijn broodmaaltijd van gisteren.
Daarna maakte ik mijn tassen klaar en ging ik nog een goeie koffie drinken in het benzinestation.

Toen mijn koffie op was, was het nog lichtjes schemerdonker. Ik ben toch maar vertrokken - met mijn lichten aan - omdat ze al van 's morgens regen uitgaven.
Eens op de fiets, zag ik al meteen een dubbele regenboog. Wel mooi, maar geen goed voorteken.
Het was 20 graden, een aangename temperatuur om te fietsen.
Na een tijdje was het zover: het begon te druppelen. Dat was het sein om mij te voorzien van regenkledij. Maar al bij al duurde het niet lang.

Het was een golvend parcours, dat me toeliet snel te fietsen. Maar zoals ik al meerdere keren ondervond, zijn de laatste 10 kilometer niet van de poes. Daarbovenop begon het opnieuw te regenen.

Toen ik bijna in het centrum was, hoorde ik een politiesirene achter mij. Ik dacht bij mezelf: "Wie heeft dat nu aangevraagd, om mij onder politiebegeleiding naar Saint-Jacques te brengen?"

Ze hielden me tegen en ze begonnen een hele litanie te vertellen, waar ik weinig van snapte. Maar toen hoorde ik een woordje dat leek op 'autostrade' en viel mijnen euro. Ik reed zelfs op het tweede vak, richting Pontevedra! Ik moest rechtsomkeer maken, met mijn fiets aan de hand. En ze wezen met hun vingertje toen ze zeiden dat ze zouden kijken of ik wel deed wat ze vroegen.

Om 22 over 11 stond ik, na 1 200 kilometer en 12 000 hoogtemeters, gelukkig voor de tiende keer aan de kathedraal.

En morgen? Wat dan? Geen zorgen, er zitten al weer nieuwe dromen klaar!

Ik wil ook iedereen bedanken die mij heeft gesteund - elk op zijn manier - om dit avontuur tot een goed einde te brengen.

DANK U 

Groetjes en tot een volgende keer

Proficiat vadertje!!! 10 in totaal. Petje af.