Dag 16: Monforte de Lemos - Lalin

Deze morgen vertrok ik met de stille trom uit de van sigarettengeur doordrongen kamer.
Ondanks die geur, had ik een goeie nachtrust.

Vandaag is het zondag. Gisteren heb ik bij de vooruitziende peregrino enkele chocoladekoeken op de kop kunnen tikken. Je weet maar nooit dat je nergens een desayuno kunt krijgen.

Bij de start zag ik een aantal bars die nog open waren, maar ik zag daar enkele zatlappen zitten. Dat kon ik wel missen.

Uiteindelijk vond ik toch een deftige bar, zodat ik rustig een ontbijt kon nemen.

En dan begon de laatste zware rit. Dat vertelde mij het roadbook.

Na een poosje zoeken was ik op de goeie weg, maar niet voor lang. Aan een groot rondpunt stond ik geblokkeerd. Volgens de gps moest ik de derde afslag nemen, maar dat was verboden voor fietsers enzovoort. De vraag rees bij mij: "Mogen de e-bikers daarop, dat zijn toch geen fietsers?" Er stond wel een alternatieve route vermeld, maar dat vertrouwde ik niet. Tot een wielertoerist mij zei dat het de goeie route was.

Dan begon het klimmen. Dat duurde ongeveer 10 kilometer.

Daarna ging het gestaag op en neer, tot ik de verboden weg plots toch op mocht. En zo volgde een een fikse afdaling tot in Chantada.

Daar hield ik een drankstop en dan pas begon het... Ik volgde de weg die mijn gps me wees blindelings, maar na een tijdje wist ik niet meer waar ik was. Op een zeker ogenblik reed ik door zo'n kleine dorpjes, waar de route zelfs het erf van de boer doorkruiste. Het werd een wirwar van kleine wegen. Toen vroeg een heer me: "Waar ga je heen?"

Die vriendelijke heer bracht mij op de rechte weg, maar ik moest eerst 2 kilometer stayeren achter zijn auto om dat punt te bereiken.

Gelukkig was daar een wegrestaurant (zie foto), waar ik mijn laatste doosje 'kieketeten' kon nuttigen. Ik hoop dat ik niet begin te kraaien als ik thuiskom, want ik heb hier al veel maïs moeten eten. 

Ik was pas klaar met mijn middagmaal, toen die heer terug kwam. Hij hield halt om mij nog eens goed de les te spellen: ik moest rechtdoor rijden. Hij gaf mij nog een extra portie moed, door te vertellen dat me nog een zware klim te wachten stond.

Tot daar had ik nog maar 35 kilometer gefietst, met reeds 650 hoogtemeters.

En inderdaad, ik moest de top van de Sierra del Faro (890 m) beklimmen. Dat was natuurlijk zwaar en het werd ook steeds warmer (29 graden).
Maar boven op de top, stond mij een mooie verrassing te wachten: ik mocht opnieuw op de verboden route fietsen en dat met een fantastische afdaling van ongeveer 5 kilometer. Wauw, dat was plezant!

Zo naderde - dacht ik - met reuzenlaarzen Lalín, maar dat was verkeerd gedacht. Het klimmen was nog niet afgelopen! Het ging constant op en neer.

Na 69 kilometer vond ik dan toch mijn hostel. Intussen waren de hoogtemeters tot 1 100 meter gestegen.

Na een verfrissende douche en een rustpauze, ging ik op zoek naar een restaurant. De twee restaurants in de buurt zijn vanavond natuurlijk gesloten. Omdat ik geen zin heb om een kilometer te wandelen naar het centrum, ben ik naar een benzinestation vlak voor het hostal geweest. Daar kocht ik een belegd pain flûte, drankjes en een dessert om er op mijn kamer een gezellige broodmaaltijd van te maken.

Zo, hopelijk was  dat de laatste zware beproeving. Maar ik durf er niets op verwedden voor morgen, want ook Santiago ligt op een hoogte.

Groetjes

Zicht vanop sierra de Faro

De dageraad

Mijn wegrestaurant

Monforte de lemos

Klik op de kaart om te vergroten