Dag 4: Capbreton – Irun

Gisteren was ik nog een beetje bang voor de nacht, want ik sliep bij jonge gasten. Ik kon gerust hun opa zijn. 

Maar wonder boven wonder respecteerden zij de huisreglementen. Het waren jonge gasten die hier voor surflessen waren.

 

In alle stilte maakte ik me deze morgen klaar om te vertrekken.

Tot in Bayonne volgde ik de Vélodyssée, maar vanaf dan was ik aangewezen op mijn gps. Die volgde ik dan ook, maar plots stond ik voor een trap. Ik vroeg de weg aan een dame en ik vond het zo mooi toen ze zei: "De eerste straat 'à goche'."

's Middags was het al 28 graden en de temperatuur steeg nog verder naar 32 graden.

Het ging gestaag op en neer en bij mijn laatste stop dronk ik nog een cola. Daar zaten vier ijsblokjes in en die deed ik natuurlijk in mijn bidon.

Maar toen ik na enkele kilometers van mijn frisse drank wou genieten, vond ik geen spoor meer van mijn bidon. Vergeten!

Aangekomen aan de albergue, moest ik nog een kwartier wachten tot die open ging.

Ik deed de was en de plas en ging dan een fris pintje drinken.

Maar wonder boven wonder! Wat zag ik? Een fietsenwinkel. En ze hadden nog drie bidons! Omdat ik een peregrino was, kreeg ik er één voor 5 in plaats van 15 euro.

Daarna ging ik op stap voor het avondmaal. Ik kwam terecht in een restaurant waar je voor een prijsje een lekker peregrinomenu kan verorberen. Omdat ik alleen was, werd ik onmiddellijk uitgenodigd door een Fransman en een Zweed om bij hen aan te schuiven. Plots herinnerde ik me dat iemand me zei: "Met twee ben je alleen."

In de albergue kwam ik nog met andere mensen in contact, maar morgen ben ik weer alleen.

Wat mijn benen betreft: vandaag, na de klimmetjes, vind ik ze oké, maar mijn fiets wordt een jaartje ouder: die rijdt niet meer zo vlug als 11 jaar geleden.

Groetjes,

Jan

Even dacht ik dat ik in Mongolië zat

Het Franse Baskenland

Klik op het kaartje om te vergroten