Dag 3: Mimizan – Capbreton

Toen ik me gisteren aanmeldde in mijn hotel&lodge vertelde die dame mij dat ik de kamer van 4 voor mij alleen had, tot... Rond 1 uur werd er plots op de deur geklopt. Ik was reeds in een diepe slaap verzonken en wist niet wat ik hoorde. Het kloppen bleef zich met tussenpozen herhalen, tot ik toch maar besloot om de deur te openen. En wat smeten ze daar binnen? Een heel jonge, in het zwart geklede dame.
Ik kroop terug in mij bed. Zij had nog een tijdje nodig in de badkamer om zich op te maken voor de nacht. Gelukkig gebeurde alles in het schemerdonker, zodat ik verder kon slapen.

Om 7 uur liep mijn wekker af. Zij lag met haar gezicht naar het venster. Zo weet ik niet hoe ze er uit zag.

Na het ontbijt ging ik op zoek naar een bakker voor mijn rantsoen.

Eens op de fiets, zag ik aan de horizon dat er regen op komst was. Het was ook zwoel.

Op een kruispunt van fietswegen hield een Duitser me tegen om de weg te vragen naar de Pilat duin. Hij sprak Engels en Duits door elkaar en ik probeerde in het Frans en Engels te vertellen dat hij op de goeie weg was.

Plots zag ik dat ik mijn fietsslot verloren of vergeten was. Terugkeren was geen optie. In feite heb ik het nog maar een paar maal nodig gehad. Zolang ik mijn fiets niet vergeet als ik vertrek, maak ik mij geen grote zorgen om kleine dingen.

Na 15 kilometer kwam ik voor even terug in de bewoonde wereld om, na een ommetje rond een dorpje, terug de bossen in te duiken en verder de Vélodyssée te volgen .

Rond de klok van 11 hield ik halt in het dorpje Moliets-et-Maa voor een rustpauze en een versnapering. Een heer kwam naar me toe om te vragen of ik de Vélodyssée volgde en waar ik vertrokken was. Hij wou naar de dune du Pilat fietsen en wilde weten of de weg reeds vrij was. Daarop kon ik niet antwoorden, dus verwees ik hem naar het Office de Tourisme. Hij liet mij ook weten dat er in augustus tussen 14 en 22 uur niemand mocht fietsen en wandelen in de bossen omwille van het brandgevaar.

Na het afscheid had ik nog 25 kilometer voor de boeg, maar het werd meer en meer onweerachtig. Af en toe hoorde ik een donderslag en toen het begon te regenen, had ik al snel een schuilplaats gevonden in het bos, waar ik de rest van mijn rantsoen opat. Maar de geur moest ik er bij nemen. Gelukkig duurde het niet lang en kon ik de laatste 10 kilometer in het droge afwerken.

Na 75 kilometer kwam ik aan bij mijn slaapplaats, maar je kon pas inchecken vanaf 15 uur.

Aan de gevel hing het vol met fietsen die veilig afgesloten waren en door dat te zien, ging ik op zoek naar een fietsslot. Achteraf gezien was dat niet nodig, want ik mocht mijn fiets in de kelder opbergen.

Vanaf hier heb ik al een zicht op de bergen die ik eerstdaags op het menu zal krijgen. Vanaf morgen begint voor mij immers een nieuwe episode: de vlakke ritten zijn voorbij én de slaapplaatsen zijn niet meer gereserveerd.

Groetjes

Zicht op Capbreton

Duidelijke oversteekplaatsen

Mijn schuilplaats

Verblijfplaats in Mimizan